Wyrachowanie
Wyrachowanie to ukryte zło egoizmu, groźna choroba ludzkiej duszy. To jad który negatywną, fałszywą wibracją blokuje naturalne siły duchowe człowieka, utwierdzając go w iluzji, że w swym wolnym działaniu podlega on wpływowi czystej świadomości, gdy tymczasem to umysł w kluczowych momentach dokonywania wyborów zakłada wykalkulowane pojęciowo pęta na świadomość i ukrywa je w pasmach łączących świadomość (czyli moc) z umysłem.
Wyrachowanie tworzy iluzję doskonałości człowieka (bo przecież wchodzi on w wymiary duchowe), ale nigdy nie pozwoli mu zerwać się z łańcucha umysłowego, przewrotnego oprogramowania systemowego. Wyrachowanie ginie w strumieniu ludzkiej prawdziwości, znika u mistyka. Ale aby tak się stało, człowiek musi uwierzyć w boską doskonałość Wszechświata, w to, że drugi człowiek jest cudem, autentycznym dzieckiem Boga. Wyrachowanie to śmierć prawdziwej wolności. Osoby wyrachowane poznać po rozedrganej amplitudzie głosu i zimnym spojrzeniu. Stosują one maski wewnętrzne (w stosunku do siebie). Maski te umożliwiają im wzrost ponad przeciętną świadomość (na skali świadomości powyżej 200), ale nie pozwalają na wyparowanie ukrytej moralności.
Wyrachowanie to fałsz w samym centrum istoty ludzkiej, który tworzy doskonałe energetyczne i duchowe pozory prawdziwego człowieczeństwa, w rzeczywistości kotwicząc człowieka w samym centrum przebiegłego umysłu. Wyrachowanie to wróg publiczny numer jeden rozwijającego się duchowo człowieka. Potrafi on doskonale mówić o szlachetności, miłości, oddaniu, ale nigdy nie uruchomi w sobie tych stanów, może jedynie się do nich zbliżyć.
Wyrachowani ludzie są bardzo niebezpieczni, bo potrafią zamknąć skutecznie w iluzji wzrastania i doświadczania życia pytających się o duchową drogę ludzi. Niby rozumieją, bo przecież wchodzą w obszary duchowe, potrafią nawet działać energetycznie, bo niby doświadczają kolejnego etapu przemiany. W rzeczywistości są zatrzymaniem, progiem śmierci samozachwyconego sobą umysłu, który zamyka siebie i innych w iluzji doskonałości. Mistyk nie posiada wyrachowania, ma swoje, bo chce mieć, żyjąc w radości i jedności z drugim człowiekiem, traktując go jak przyjaciela, jak brata.
Przykład, jak wyrachowany umysł Kowalskiego tworzy pułapkę – nie pozwalając mu wybaczyć i włączyć współodczuwania:
Kowalski wyjeżdża wózkiem z zakupami z supermarketu. Podchodzi do niego brudny, bezdomny człowiek, któremu z kieszeni wystaje butelka taniego wina. Patrzy się na niego i spokojnym głosem mówi:
– Czy mogę odprowadzić pański wózek? Głodny jestem, nic dzisiaj nie jadłem, potrzebuję tej złotówki, która w nim jest.
Oczywiście, Kowalski, który posiada wolną wolę, może mu go dać lub nie, choć złotówka nie przedstawia dla niego znaczącej wartości.
Ale gdy włączy się u niego wyrachowanie, z poczuciem wyższości w głosie odpowie:
– No tak, gdyby był pan naprawdę głodny i biedny, to bym dał, nawet 5 złotych bym dał, ale teraz ci nie dam, bo widzę w twojej kieszeni butelkę, ty alkoholiku. Zamiast pić, weź się do pracy!!!
Dzisiejsza młodzież jest całkowicie wyrachowana (z wyjątkiem rodzin, gdzie są świadomi, uduchowieni rodzice lub bliscy). Jest tak dlatego, że dzieci naśladują to, co robią rodzice i co robili ich przodkowie, czyli uczą się walki o przetrwanie. Wyrachowanie polega bowiem na tym, że człowiek musi się tak ustawić w życiu, aby swoje uzyskać, nie ważne, że kosztem innego człowieka. Z biegiem czasu staje się to nawykiem. Nawet wchodzenie w duchowość często sterowane jest umysłem, bo człowiek robi to, by coś osiągnąć, by wywrzeć na kimś wrażenie, by odnieść wymierną korzyść. Wyrachowanie nie zawsze musi dotyczyć sfery finansowej. Często ma na celu zdobycie partnerki (partnera), pozycji społecznej lub politycznej.
Wyrachowanie sprawdzamy na skali świadomości od 0 do 1000. Gdy świadomość wynosi poniżej 50, nastąpiła już śmierć ludzkiego ducha. Został on rozbity i go już nie ma. Dopiero poziom świadomości powyżej 200 gwarantuje, że człowiek może utrzymać łączność z czystą świadomością i ma szansę (oczywiście pracując nad sobą) osiągnąć wyzwolenie.
Gdy ze szczerości serca robimy coś dla innych, nie ma wtedy w nas żadnego wyrachowania. Wyrachowani nie rozumieją tego i często pytają się: czy ja mam innym wszystko dać? Odpowiedź jest pozytywna – tak, jeśli jest to wymiana energetyczna korzystna dla obu stron. Prawdziwy człowiek powinien cieszyć się z tego, że robiąc coś (nawet zarobkowo), sprawia drugiemu człowiekowi radość i będzie miał on przez to lepiej w życiu, przeżyje wspaniałe chwile.
Jezus nie miał w ogóle wyrachowania. Nie może zrozumieć tego systemowy, wyrachowany człowiek, bo chory umysł podrzuca mu chorobliwe wizje: jak to, to ja mam nic z tego nie mieć? to ja mam wszystko rozdać innym? Nie dostrzega, że sens ludzkiego życia polega na doświadczaniu działania, współtworzenia, kiedy jesteśmy w radości z drugim człowiekiem i potrafimy być wobec niego uczciwi.
Człowiek wyrachowany jest wyrachowany w myśli, mowie i czynie. Wszystko co robi, to realizacja planu, aby mieć korzyść wyłącznie dla siebie. Brak w nim radości z tego, że zrobił coś dobrego drugiemu człowiekowi i człowiek ten będzie się cieszył.
Brak wyrachowania to uczciwość, polegająca na tym, że pracując za pieniądze (bo z czegoś muszę żyć), zrobię coś komuś dobrze, tak jak bym to zrobił sobie (np. stawiając dom, wybuduję go tak, aby był trwały, ciepły i w miarę tani), bym zarabiając, sprawił jeszcze zadowolenie temu, kto płaci, by z mojej pracy miał on wymierny pożytek.
Wyrachowany umysł, by oszukać człowieka, stosuje różne sztuczki. Wtedy nawet z rozwoju duchowego potrafi zrobić dochodowy interes (mistrzowie – ezoterycy, uzdrawiacze, parapsycholodzy). Taki człowiek nie potrafi wejść w cudowny stan radości i nie umie doświadczyć miłości, więc modli się z poziomu umysłu (podobnie jak katolicy w kościele), czyli „odmawia paciorki”, prowadząc rozmowę z Bogiem, ukierunkowaną jedynie na własne korzyści.
opracował Tadeusz