Polecane filmy

7 minut po północy (A Monster Calls  2016)
13-letni Conor (Lewis MacDougall) mieszka ze swoją matką (Felicity Jones), która jest ciężko chora na raka. Jego ojciec (Toby Kebbell) odszedł od nich i założył nową rodzinę w dalekim kraju, a na dodatek w szkole Conorowi dokucza grupa złych kolegów. Najgorsze jednak jest to, że nad chłopcem wisi widmo zamieszkania z nielubianą babcią (Sigourney Weaver), która nie potrafi okazać mu serca. Do tego wszystkiego Connora zaczyna nieoczekiwanie nawiedzać w nocy budzący grozę drzewny potwór, który chce go zmusić do wyjawienia "prawdy", opowiadając trzy urzekająco piękne i mądre historie.
Wspaniały film, dzięki któremu widzowie mogą poznać jak wygląda świat z perspektywy cierpiącego dziecka oraz zrozumieć, co może ono czuć, nawet wtedy, gdy nie daje po sobie poznać, że targane jest bardzo silnymi emocjami. W końcówce filmu drzewny potwór wypowiada smutną prawdę: …Ludzie to niesamowite bestie. Wierzą w pocieszające kłamstwa, znając bolesne prawdy, co sprawia, że kłamstwa te wydają się konieczne.

9 (2009)
Animowany film, który ilością symboli oraz głębią poruszanych kwestii przewyższa nawet Matrixa. Fabuła z pozoru prosta, ukazuje nam przygody głównego bohatera, szmacianej lalki o numerze 9, która budzi się na gruzach zniszczonego miasta, nie wiedząc kim jest, skąd się wzięła, ani dlaczego otaczający ją świat wygląda tak, jak wygląda. Z pozoru wydaje się ona reliktem dawnej epoki, nic nieznaczącym wytworem dawnej wiedzy i ludzkiego geniuszu, ale to tylko pozory, które szybko znikają, gdy 9 spotyka inne, podobne do niego istoty i wraz z nimi wypełnia swoje przeznaczenie…
Najistotniejszą alegorią filmu, jest ukazanie widzowi, że w zniszczonym przez zło świecie, cały czas toczy się walka o ludzkie dusze. Zło w filmie ukazane jest pod postacią okrutnej maszyny, będącej symbolem ludzkiego umysłu, który podobnie jak komputer, funkcjonuje w oparciu o znajdujące się w nim programy. Pozbawiony uczuć, odcięty od świadomości (wewnętrznego głosu serca), ludzki umysł (ego), zachowuje się jak beznamiętna maszyna do zabijania. Paliwem dla umysłu jest pycha, która więzi ludzką duszę i prowadzi do jej zagłady.
Główny bohater – 9, posiada wyjątkowo silną cechę, jakiej my ludzie nie możemy i nie powinniśmy się wyzbywać (gdyż taka jest natura człowieka): chęć odkrywania i poznawania nieznanego. Dzięki niej poznajemy życie i biorąc w nim udział, cały czas dokonujemy wyborów, ze wszystkimi złymi lub dobrymi tego konsekwencjami, przez co uczymy się odróżniać dobro od zła.
Istotnym symbolem ukazanym w filmie jest też amulet, który choć z początku aktywuje całe zło maszyny, tak naprawdę potrzebny jest do uwolnienia uwięzionych w niej dusz. Bowiem samo zabicie maszyny zniszczyłoby razem z nią uwięzione tam dusze.
Film zawiera też symbole nawiązujące do papiestwa, ukazując zgubną dla ludzkości rolę odgrywaną przez kościoły i religie. Animowane dzieło kończy się „happy endem”, gdy po uwolnieniu dusz zaczyna padać deszcz, a widz odnosi wrażenie, że na zgliszczach miasta powstanie tętniąca życiem zielona planeta.

A Ghost Story (2017)
Na początku filmu poznajemy młode małżeństwo: M (Rooney Mara) i C (Casey Affleck), które najlepsze chwile ma już za sobą. Małżonków żyją w różnych światach. M czuje się niespełniona, pragnie zmiany i marzy o przeprowadzce. C dobrze czuje się w ich małym domu i chce tam pozostać. Jego życzenie się spełnia, bo ulega wypadkowi i pozostaje w domu na zawsze...
A Ghost Story to bardzo prosty, a zarazem doskonały film, ukazujący metafizyczne dylematy życia po śmierci. Opowiada o miłości, bólu, smutku, cierpieniu i przemijaniu. Reżyser (David Lowery ) odważył się na eksperyment filmowy, w którym jest bardzo mało dialogów, a cały przekaz dla widza jest pozawerbalny. Sceny, które normalnie na ekranie powinny trwać kilka sekund, w przedstawionym filmie są wydłużone do kilku minut. Zabieg ten potęguje odczucia i emocje, jakie wzbudzają w widzu postacie występujące w filmie.
Cały film próbuje uzmysłowić widzowi, jak wygląda ludzkie życie po śmierci, gdy zmarła dusza nie odejdzie do Światła. Ukazana jest w nim względność czasu, gdzie to, co dla żyjącego stanowi wieczność, dla ducha (czyli ludzkiej duszy po śmierci ciała) jest tylko chwilą. Film próbuje opowiedzieć widzowi, że istnieje świat astralny, że wiele dusz przebywa blisko nas i są nieszczęśliwe, bo przywiązane emocjonalnie do miejsca swojego ostatniego żywota czekają na cud, nie potrafiąc odejść. Jedna z postaci występujących w filmie, popijając piwo, wypowiada ciekawy monolog odnoszący się do całości naszego istnienia – przedstawia swoimi słowami zawarte w Bogu koło początku i końca oraz koło góry i dołu, które sprzęgając się ze sobą tworzą znak omegi...
Film A Ghost Story (podobnie jak wideoblogi Zbyszka Popko) ma ciekawą cechę: można go pokochać lub nie móc na niego patrzeć – innej opcji nie ma. A o proporcjach tych odmiennych grup społecznych świadczy fakt, że większość widzów oglądających ten film wyszła z sali kinowej przed końcem seansu. No cóż, jak widać, większość nie była jeszcze gotowa na odbiór tego przekazu...  

Agora (2009)
Dramat historyczny ukazujący losy Aleksandrii w IV w.n.e. kiedy dochodzi do krwawych sporów między chrześcijanami, a poganami. Film przedstawia podstępne dojście do władzy chrześcijańskiego świętego i doktora kościoła katolickiego, biskupa Aleksandrii Cyryla. "Agora" to film o manipulowaniu ludem. O uprawianiu polityki poprzez robienie niezorientowanemu społeczeństwu wody z mózgu przez grupę mówców, potrafiących grać na ludzkich uczuciach oraz podburzających tłum, stosując do tego niewiedzę i zaślepienie słuchaczy. Narzędziem jest religia – łatwiej bowiem manipulować ludem trzymając w ręku Biblię, oraz odwołując się do wartości chrześcijańskich, wyznawanych przez słuchaczy. Da się to skutecznie robić niezależnie od tego, jak bardzo to, co się głosi, jest sprzeczne z naukami Jezusa, którego się wykorzystuje do swojej manipulacji. Celem jest oczywiście zdobycie władzy, prestiżu i dóbr materialnych. Głównym wątkiem filmu są tragiczne losy Hypatii, która ma odwagę ratować od zniszczenia i zapomnienia dorobek greckiej nauki i filozofii, zgromadzony w Bibliotece Aleksandryjskiej. W filmie przewija się też wątek filozofii gnostyckiej, podkreślającej wartość wiedzy (poznania, doświadczenia) jako narzędzia samozbawienia. Gnostycy przedstawiali bowiem człowieka jako istotę pogrążoną we śnie. Obudzenie z niego, to poznanie prawdy o swoim duchowym powołaniu.

Avatar (2009)
Mój ulubiony film, który na długo przyćmił inne produkcje. James Cameron zrealizował z wielkim rozmachem dzieło, które 25 grudnia 2009 roku weszło na stałe do słownika każdego kinomana i wyznaczyło przełom w dziedzinie grafiki, animacji 3D oraz technik komputerowego tworzenia filmów. Scenariusz filmu opowiada jak obca rasa (którą w tym przypadku są ludzie) dokonuje podboju nowych terytoriów Kosmosu, a główny bohater, sparaliżowany były komandos Jack (Sam Worthington), musi podjąć decyzję, czy wykonywać rozkazy pułkownika Milesa Quaritch'a (Stephen Lang), czy w imię szczytnych ideałów braterstwa i miłości pomóc Navi – lokalnej społeczności planety Pandora – obronić się przed ludzką inwazją. Pomimo, że poświęcenie własnych celów w imię wyższych ideałów było ukazywane w wielu filmach, jednak według mnie, w tak magiczny i wzruszający sposób nikt tego wcześniej nie ukazał.

Ben-Hur (2016)
Najnowsza ekranizacja znanego filmu, który ukazuje, jaką moc posiada prawdziwa miłość oraz wybaczenie. Wpleciona delikatnie w losy głównego bohatera postać Jezusa uświadamia widzowi, że wcielenie w życie Jego nauk, czyli prawdziwe, bezwarunkowe otwarcie serca na drugiego człowieka, jest w stanie spowodować zmianę ścieżek ludzkiego losu (cud).

Bezcenny dar (The Ultimate Gift  2006)
Po śmierci swojego dziadka, Jason Stevens spodziewa się sporego spadku. Wkrótce spotyka go jednak przykra niespodzianka  zamiast spadku dziadek przygotował dla niego kurs życia, zawarty w 12 zadaniach, jakie sam nazwał "podarunkami". Starszy pan wystawia swojego wnuka na niesamowite próby, nakłania do podróży w głąb siebie i znalezienia odpowiedzi na pytanie: co tak naprawdę w życiu ma największą wartość – pieniądze, czy szczęście oparte na bogactwie duchowym?

Bilet (The Ticket – 2016)
Niewidomy James (Dan Stevens) ma cudowną, kochającą żonę, fajnego synka oraz dobrą pracę. Pewnego dnia budzi się rano i widzi..., że znów widzi. Cud odzyskania wzroku zmienia o 180 stopni jego stosunek do otaczającej rzeczywistości. Czy otrzymany w prezencie „bilet” do nowego życia zostanie przez niego należycie wykorzystany? O tym dowiecie się kochani czytelnicy po obejrzeniu tego dobrego filmu.

Boska Florence (Florence Foster Jenkins – 2016)
Film jest biografią Florence Foster Jenkins, kobiety która pomimo fatalnego głosu, została śpiewaczką operową. Doskonały scenariusz napisany przez życie i wspaniale zagrane role główne (Meryl Streep, Hugh Grant) oraz drugoplanowe, to jego główne atuty. Film ukazuje konfrontację dwóch światów: dobra i zła. Dobro, to postać głównej bohaterki, która od dziecka pasjonuje się muzyką i nad wyraz kocha życie. Jednak zło prześladowało ją już od młodzieńczych lat. Zaczęło się gdy jej zamożny ojciec odmówił opłacenia nauki śpiewu córce, więc Florence uciekła do Filadelfii z lekarzem Frankiem Thorntonem Jenkinsem, który zaraziła ją w wieku osiemnastu lat śmiertelną wówczas chorobą weneryczną – syfilisem. Mimo wyroku śmierci, Florence - osoba o wielkiej mocy duchowej - umiała czerpać siłę z marzeń i muzyki, a do tego dzieliła się swoją pasją z otoczeniem. Siła duchowa, którą rzadko się spotyka nawet dzisiaj, pozwoliła jej przeżyć z nieuleczalną chorobą ponad 50 lat, co zadziwiło ówczesną medycynę i potwierdziło znaną prawdę, że jakość i długość naszego życia zależy w dużej mierze od naszego nastawienia do niego…
Po rozstaniu z pierwszym mężem Florence poślubiła Bayfielda (Hugh Grant), który chciał być wielkim aktorem, a został byle jakim impresario własnej żony. Film bardzo dobitnie ukazuje obłudę i zakłamanie tego świata. Otoczona przez bandę klakierów Florence, która swoim śpiewem kala uszy interesownych artystów oraz dwulicowych urzędników, potrafi dzięki bogactwu odziedziczonym po zmarłym ojcu, utrzymać przy sobie drugiego męża, jaki aby wieść barwne i dostatnie życie, udaje wielką miłość do żony, a na boku, potajemnie, zabawia się z kochanką. Posiadane pieniądze oraz upór pozwalają Florence zrealizować swoje największe marzenie – wystąpić w Carnegie Hall.

Buntownik z wyboru (Good Will Hunting  1997)
Raz na kilka tysięcy porodów, rodzi się na Ziemi człowiek, który swoimi możliwościami znacznie przerasta innych pobratymców. To, co się z nim stanie zależy od tego, czy zostanie zniszczony przez zło, które tylko czeka, aby zlokalizować i „przejąć” tak wybitną jednostkę, czy „cudem” zdoła wyjść obronną ręką – przeważnie dzięki wsparciu ludzi dobrej woli – rozwijając swoje skrzydła.
Film opowiada o życiu dwudziestoletniego mieszkańca Bostonu, Willa Huntinga (jedna z najlepszych ról Matta Damona), który mimo ogromnego potencjału pracuje jako sprzątacz na prestiżowym Uniwersytecie Harvarda. Pewnej nocy rozwiązuje on bardzo trudne zadanie matematyczne, jakie na korytarzu umieścił profesor matematyki Gerald Lambeau (Stellan Skarsgård). Jednak Will nie afiszuje się swoimi zdolnościami. Wraz z grupką przyjaciół bierze udział w bójce i zostaje aresztowany przez policję. Profesor odkrywa przypadkiem, kto jest autorem rozwiązania i pomaga mu uniknąć więzienia. W zmaganiach z własnymi słabościami Willa wspierają jeszcze: piękna studentka Skylar (Minnie Driver) oraz psycholog (nagrodzony Oscarem Robin Williams), który słynie z niekonwencjonalnych metod działania, przynoszących zaskakujące efekty...
Niewiele jest filmów tak wyjątkowych, tak głębokich i tak prawdziwych, że myśli się o nich jeszcze przez wiele dni po obejrzeniu. Wspaniała gra aktorów, poruszające dialogi i bardzo ciekawy scenariusz sprawiają, że film ogląda się rewelacyjnie. Na zakończenie otrzymujemy jeszcze bardzo ważne motto: nawet najwybitniejsze jednostki, jeśli nie uporają się z pokochaniem siebie i wybaczeniem sobie, nie osiągną w życiu sukcesu...

Captain Fantastic (2016)
W głębi lasu, z dala od cywilizacji, wyjątkowy ojciec (Viggo Mortensen) wychowuje swoje dzieci na nieprzeciętnych, świadomych ludzi. Uczy ich polowania na zwierzęta, podstaw samoobrony, no i zastępuje szkołę. Wykłada nie tylko podręcznikową wiedzę, ale przede wszystkim zaszczepia dzieciom własną mądrość oraz przestrzega przed oprogramowaniem systemowym jak i potrzebami ograniczającymi wolność. Kiedy jednak rodzinę dotyka tragedia, zmuszona jest do opuszczenia stworzonego przez siebie raju i ruszenia w podroż do świata zewnętrznego. Ojciec będzie musiał zmierzyć się z Systemem, a „cywilizowany” świat zweryfikuje to, czego nauczył swoje dzieci...

Chata (The Shack – 2017)
Film „Chata”, nakręcony na podstawie książki o tym samym tytule, ukazuje nam odmienne oblicze Boga, odbiegające od religijnego sekciarstwa i biblijnych komunałów. Głównym założeniem filmu było odpowiedzenie na pytanie: Dlaczego Bóg dopuszcza, aby w świecie stworzonym przez niego było tyle bólu i cierpienia? Film odcina się od ideologii katolickiej (człowieku, jesteś grzeszny, więc musisz cierpieć) i w głęboki, duchowy sposób zabiera nas w podróż do prawdziwego Boga, przepełnionego miłością, który dał człowiekowi wolną wolę, gdyż nie chciał zrobić z niego niewolnika.
Głównym bohaterem filmu jest Mack (Sam Worthington). Mężczyzna pochodzi z toksycznej rodziny alkoholików. Swój własny dom zbudował na przekór temu, czego sam doświadczał w dzieciństwie. Ale szczęście Macka nie trwa długo. Jego najmłodsza córka zostaje porwana i zamordowana przez zboczeńca-oprawcę. To wydarzenie wywołuje w nim tak potężną rozpacz i poczucie winy, że jedyną szansą na odzyskanie wewnętrznego spokoju jest dla niego duchowa interwencja Boga.
Film opowiada o akceptacji, wybaczeniu, o pielęgnowaniu wiary w samego siebie. Ukazuje, jak trudno w naszym przejętym przez zło świecie być dobrym człowiekiem. Spersonifikowane w filmie postacie Boga, Jezusa i Ducha Świętego jedni odbiorą faktycznie, jako boskie istoty mieszkające w Niebie, a innym posłużą za metaforę. W filmie trochę rzeczy przeszkadza: aktorstwo jest więcej niż przeciętne, wszystkie efekty mające na celu ukazanie boskości są chwilami sztuczne, no i film nie daje odpowiedzi na istotne pytanie: skąd na Ziemi wzięło się tyle zła? Ale aby się tego dowiedzieć, wystarczy zapoznać się z treściami zawartymi na stronie www.popko.pl, oraz na kanale YouTube: POPKO.TV. Reasumując uważam, że film wart jest obejrzenia.

Chciwość (Margin Call – 2011)
J.C. Chandor, w swoim reżyserskim debiucie stworzył thriller: oszczędny w środkach wyrazu, surowy emocjonalnie, porażający rzeczowością oraz skrupulatnością, a równocześnie ciekawy, dogłębny psychologicznie, poruszający naszą wrażliwość. Mocną stroną filmu jest też dobra gra znanych aktorów (występują m.in. Kevin Spacey, Jeremy Irons, Demi Moore, Paul Bettany).
Akcja filmu rozgrywa się w ciągu 24 godzin i skupia na działaniach podejmowanych przez kluczowych pracowników dużego banku inwestycyjnego w obliczu finansowej zapaści, jaka miał miejsce na świecie pod koniec pierwszej dekady XXI wieku.
Film przybliża nam, zwykłym ludziom nie mającym wiedzy o tym czym zajmuje się dzisiejsza elita finansistów, przyczyny i mechanizmy kryzysu, który zdominował współczesną gospodarkę, politykę i ekonomię. Chociaż polski tytuł filmu zdradza jakimi pobudkami kierują się rekiny światowej finansjery, reżyser ukazuje przy okazji nieznany nam świat wytwornych restauracji, luksusowych prostytutek, najdroższych garniturów i siedmiocyfrowych kwot na koncie, świat pociągający większość ludzi złudnym poczuciem władzy i wolności. Większość konfliktów w tym świecie to nic osobistego, bo przecież chodzi tam tylko i wyłącznie o pieniądze... Na skalach astralnych można sprawdzić, że banki zabierają nam, zwykłym ludziom 40% ciężko zarobionych i opodatkowanych przez rząd pieniędzy...

Cisza (Silence – 2016)
Cisza to najnowsze dzieło Martina Scorsese, którego nakręcenie zajęło reżyserowi wiele lat i jakie powstało poza Hollywoodem - w kinie niezależnym - na podstawie książki Endo Shusaku o tym samym tytule. Film Cisza ukazuje historię dwóch portugalskich jezuitów, którzy wyruszają do Japonii, by odnaleźć zaginionego misjonarza - ojca Ferrarę (Liam Neeson). Wyprawa jest bardzo niebezpieczna, gdyż w XVII wieku w kraju tym trwają brutalne i krwawe prześladowania chrześcijan - zarówno misjonarzy, jak i nawróconych tubylców. Film przedstawia szereg rozmaitych, odmiennych postaw względem religii chrześcijańskiej - od naiwnie wierzących, przestraszonych japońskich wieśniaków, przez nieugiętych jezuickich zakonników, z odwagą szerzących chrześcijaństwo, po konformistów, wyrzekających się wiary kiedy im wygodnie, aż po brutalnych, japońskich inkwizytorów. Scorsese wszystkie te postawy prezentuje obiektywnie, tak że postępowanie każdej ze stron widz może ocenić sam – w odróżnieniu od wielu filmów religijnych, stanowiących zdewociałe dzieła o męczeństwie chrześcijan, z których emanuje religijny fanatyzm. Film pobudza widza do wyciągnięcia słusznych wniosków, że religia jest i zawsze była dobrym zapalnikiem pod każdy konflikt, ponieważ ludziom ciężko przyjąć punkt widzenia innych i z góry zakładają, że tylko oni mają racje. Cisza to wspaniały film, w którym Bóg przedstawiony jest w różnych odsłonach. To wyrazista opowieść o nieludzkim obliczu religii oraz cierpieniu ofiar wymaganych i poświęcanych w jej imieniu...

Dobre uczynki (Good Deeds  2012)
Poukładane życie Wesleya Deedsa zmienia się nie do poznania, gdy spotyka na swojej drodze Lindsey, samotną matkę, która pracuje jako sprzątaczka w jego biurowcu.

Doktor Strange (2016)
Bohater filmu, Stephen Strange (Benedict Cumberbatch) jest utalentowanym super neurochirurgiem, a jego praca daje mu sporą fortunę. Sława powoduje jednak, iż staje się on aroganckim, zapatrzonym w siebie egoistą. Za swoją krnąbrność i wywyższanie się zostaje ukarany przez los – poważny wypadek samochodowy sprawia, że jego uszkodzone dłonie nie nadają się do wykonywania wyuczonego fachu. Doktor Strange robi co może, by jego ręce znów stały się narzędziem pracy, jednak bezradność medycyny konwencjonalnej powoduje, że wyrusza w podróż do Katmandu, aby odnaleźć miejsce zwane Kamar-Taj, gdzie może zostać wyleczony. I tu zaczyna się jego duchowe odrodzenie. Dzięki niespotykanej sile woli i wielkiemu talentowi staje się mistykiem, który potrafi opuszczać swoje ciało, manipulować czasem oraz podróżować pomiędzy alternatywnymi wymiarami. Nagle jego walka o własną duszę, przeradza się w walkę o losy całej ludzkości... Polecam wszystkim ten doskonale zrealizowany i zapierający dech w piersiach film, w którym walka dobra ze złem doprowadza do naginania praw fizyki i zamienia Nowy Jork w gigantyczną kostkę Rubika, gdzie bohaterowie zaczynają odbijać się od budynków jak flipperowe kuleczki. Doskonały jest też finał filmu – wykorzystano w nim zabawny motyw z pętlą czasową.

Dzień świra (2002)
"Dzień świra" to gorzka komedia, opowiadającą o jednym dniu z życia Adasia Miauczyńskiego (Marek Konrad), człowieka, który posługując się oprogramowanym przez System umysłem popada w pułapkę własnego życia, nie akceptując wszystkiego co go otacza, łącznie ze samym sobą.
Film tak naprawdę opowiada o nas. Przedstawia świat, w którym żyjemy na co dzień. Adaś boryka się z tymi samymi problemami natury egzystencjalnej, co każdy współczesny człowiek. Jest wrażliwą, romantyczną duszą uwięzioną w umyśle oprogramowanego i zdegradowanego przez System człowieka. Świat widziany oczami głównego bohatera stanowi hiperbolę naszego osobistego życia, poprzez którą reżyser Marek Koterski ukazuje nam parodię, schematyzm i absurdalność tworzonej przez nas iluzyjnej rzeczywistości.

Fotograf (2015)
Doskonały czeski film, będący luźną biografią, ukazującą życie i twórczość Jana Saudka, znanego fotografa o międzynarodowej sławie. Film bardzo trafnie przedstawia mechanizmy zniewolenia, jakie niesie ze sobą „instytucja” małżeństwa. Opowiada, że prawdziwi artyści to ludzie nie z tego świata, propagujący swoją postawą wolność, niezależność (wobec systemowych autorytetów), swobodę seksualną, libertynizm, tolerancję i poszanowanie każdego człowieka. Jan Saudek to fotograf-artysta, odbierający wszystko w tonacjach harmonii, postrzegający wszystkie formy wibracji: słowo, gest, emocja, fotografia, malarstwo. We wszystkim widzi doskonałość, a gdy jej nie ma, potrafi ową zgodność wydobyć z podziemi. Z niesamowitą pasją komponuje swoje fantasmagoryczne akty. Pozują mu przeważnie kobiety dalekie od współczesnych kanonów urody – dojrzałe, często otyłe i w podeszłym wieku. Jednak artysta potrafi nawet z brzydoty wydobyć magiczne piękno. Niektórzy krytycy zarzucają mu, iż ocierać się o turpizm, a czasami nawet wulgarność i pornografię. W filmie Fotograf pokazane jest życie artysty, który uwielbia swoją pracę i do końca nie rezygnuje z własnego „ja” na rzecz świętego spokoju. Choć wrogowie zarzucają mu, że jest zakałą ludzkiego gatunku, a najbliżsi tępią go i wykorzystują, Jan Saudek nie poddaje się, cały czas walcząc o prawo do wolności i życia w zgodzie z własnymi ideałami. Film porusza smutną prawdę, że ludzki artyzm, który nie mieści się w kanonach systemowej kultury i obyczajowości, traktowany jest jako atawizm, jako niebezpieczną (bo zaraźliwą) chorobę, a artysta świadomie tępiony na każdym kroku, w czym zręcznie wspiera go prawo systemu, prawo nastawione na niszczenie indywidualności i światła w człowieku, prawo niewolnika.
W filmie ukazany jest również problem pseudoartystów fotografików, którzy nie czują sztuki, bo tak naprawdę natura nie wykształciła w nich owego zmysłu, ale opanowanie rzemiosła, pomysłowość, zaradność (często uciekająca się do oszustw) oraz reklama, uczyniły z nich wziętych plastyków. Ogół i tak do końca nie wie, z kim ma do czynienia, że styka się z przerostem formy nad treścią. Tylko prawdziwi artyści są w stanie trafnie ocenić rzeczywistą wartość takich dzieł i odkryć ich nadmuchane przesłanie.
Zaletą filmu jest doskonała gra aktorów, wartka, często komiczna (bo z pogranicza kabaretu) akcja oraz głębokie przesłania, jakie ze sobą niesie.

Francuska suita (Suite Francaise  2014)
Gdy Niemcy hitlerowskie zajmują Francję, w małym miasteczku rodzi się uczucie pomiędzy francuską dziewczyną, a niemieckim oficerem. I nic, co wydawałoby się oczywiste nie jest takie, na jakie wygląda, a ludzie, którzy skrywają w głębi duszy mroczne doświadczenia, muszą dokonywać wyborów, jakie są konsekwencją przeszłości i zadecydują o ich przyszłym życiu. (Mój ulubiony film, na którym przerabiałem sceny miłosierdzia).

Głową w mur (Gegen die Wand – 2004).
Przeżywający próbę samobójczą czterdziestoparoletni Cahit (Birol Unel), zawiera fikcyjne małżeństwo z młodziutką Sibel (Sibel Kekilli), która chcąc wyrwać się spod wpływów konserwatywnej, muzułmańskiej rodziny, podcina sobie żyły. Zapoznają się jako pacjenci szpitala psychiatrycznego i postanawiają być ze sobą bardziej z konieczności niż chęci. Autodestrukcyjnych bohaterów tej filmowej opowieści łączy jedna wspólna cecha – nie potrafią zaakceptować otaczającej ich rzeczywistości.
Reżyser i scenarzysta Fatih Akin skupia się na jak najwierniejszym ukazaniu emocji targających bohaterami oraz przedstawieniu, jak ludzkie życie może balansować pomiędzy bliskością, a kompletną destrukcją – dziwaczny związek zaś ewoluować od przypadkowej znajomości, przez wspólne zamieszkanie, przechodzące w przywiązanie, a następnie w przyjaźń i miłość.
Ogromną zaletą filmu jest świetne aktorstwo Birola Unela oraz Sibel Kekilli, tureckiej aktorki, grającej również w filmach XXX dla dorosłych. Akinowi udało się bowiem znaleźć aktorów z ogromną charyzmą – w każdej scenie czuje się autentyzm ich wyrazistych osobowości.
Film jest fantastyczny. Nieszczęśliwa historia miłości głównych bohaterów pokazana tak prawdziwie, że widz wzrusza się do łez. Ale zakończenie, którego nie zdradzę, zdaje się mówić: zwykle osoby afiszujące się swoim nonkonformizmem, szalone i nieprzewidywalne z czasem poddają się i ulegają Systemowi, natomiast do szaleńczych, nieprzewidzianych działań zdolne są tzw. „ciche wody”. 

Gorzka siedemnastka (The Edge of Seventeen – 2016)
Nastoletnia Nadine (Hailee Steinfeld) zmaga się z problemami dorastania. Życie dziewczyny staje się jeszcze bardziej nieznośne, gdy jej starszy brat Darian (Blake Jenner) zaczyna spotykać się z jej najlepszą przyjaciółką Kristą (Haley Lu Richardson). W międzyczasie Nadine poznaje Erwina (Hayden Szeto), który zostaje jej przyjacielem i wraz z nauczycielem, panem Brunerem (Woody Harrelson) przyczynia się do tego, że może ona w końcu odczuć, iż życie nie jest aż tak okropne, jak dotąd uważała.
Ciekawy film, dzięki któremu wszedłem w scenę i odczułem sens przekazu Góry (Białych Braci): Chrzest nie jest wszystkim, co musisz przejść. Musisz się też ukorzyć przed swoim wrogiem, pozwolić mu cię oficjalnie ujrzeć w jego chorym widzeniu. Wtedy jego wizja zniknie raz na zawsze, bo skończy się napięcie.

Idy marcowe (The Ides of March  2011)
Stephen Meyers pracuje przy kampanii wyborczej kandydata na prezydenta USA. Film pokazuje mechanizmy, jakimi zło pod płaszczykiem robienia politycznej kariery, niszczy wydawałoby się dobrych ludzi.

Ink (2009)
Fabuła filmu posiada dwa wymiary: plan fizyczny oraz plan energetyczno-duchowy, które przenikają się wzajemnie i są ze sobą precyzyjnie połączone. W ten sposób reżyser podjął udaną próbę wyjaśnienia znaczenia energii emocji oraz siły uczuć – kiedy powstają i jaki mają wpływ na nasze życie. Dowiadujemy się również, że poprzez ingerencję w poszczególne elementy układanki, jaką jest rzeczywistość i jej ścieżki losu, można zmieniać bieg ludzkiego życia. Niezwykle prosta fabuła skupiona wokół losów „upadającego” człowieka, pokazuje jak fundamentalne znaczenie dla ludzkiego życia ma miłosierdzie, przebaczenie oraz odkupienie oraz dlaczego ludzie podejmują takie, a nie inne decyzje, choć są one dla nich często tragiczne w skutkach. Pomimo dużej ilości bijatyk oraz demonicznych postaci, nie jest to typowy film akcji, czy horror. Ink chwyta za serce, zabierając nas w niesamowitą podróż, w czasie której należy odstawić „szkiełko i oko”, bowiem w światach energetyczno-duchowych jest ono bezużyteczne.

I że cię nie opuszczę (The Vow – 2012)
W wyniku wypadku samochodowego Paige (Rachel McAdams) zapada w śpiączkę. Po przebudzeniu okazuje się, że utraciła pamięć i nie poznaje nawet własnego męża Leo (Channing Tatum), który staje się dla niej obcym mężczyzną. Aby odzyskać ukochaną, zrozpaczony mąż stara się, aby żona pokochała go na nowo. Doskonały melodramat oparty na prawdziwej historii, której narratorem jest główny bohater, Leo. Film opowiada o potędze miłości oraz zawiera dużo trafnych przemyśleń na temat życia. Oto kilka z nich: …Każdy z nas jest sumą chwil, które kiedykolwiek przeżyliśmy ze wszystkimi znanymi nam osobami. I właśnie te chwile tworzą naszą historię… Przełomowa chwila – wstrząs, którego potencjał generowania zmian rozchodzi się jak fala, w nieprzewidziany sposób. Doprowadza do zderzenia się cząsteczek, przybliża je do siebie, a innym nadaje pęd ku wielkim zmianom, doprowadzając je w zaskakujące miejsca. I na tym polega potęga tego rodzaju chwil. Nie potrafisz mimo największych starań zapanować nad tym, jak na ciebie wpłyną. Godzisz się, by zderzające się cząsteczki lądowały gdzie popadnie. I czekasz… do kolejnego zderzenia.

Jej twarz (The Last Face  2016)
Melodramat ukazujący problemy rozdartej wojną Afryki. Miguel (Javier Bardem), bohaterski, charyzmatyczny lekarz, ratuje życie ofiarom bratobójczych walk w najbardziej niebezpiecznych rejonach Afryki. Wren (Charlize Theron), rzeczniczka organizacji finansującej pomoc medyczną dla biednych krajów – kobieta twardo stąpająca po ziemi – poznaje Miguela, odwiedzając pochłoniętą bratobójczą wojną Liberię. Wzajemna fascynacja szybko przeradza się w namiętny romans, jaki pozwoli im zweryfikować to co wiedzą o życiu, problemach Afryki i o sobie samych...
Bardzo dobry film, który stał się celem ataku ludzi niewrażliwych i bezdusznych (patrz: recenzja), bo ukazuje niewygodne dla Systemu problemy krajów Trzeciego Świata.

Jerry Maguire (1996)
Tytułowy bohater, Jerry Maguire (Tom Cruise) to człowiek sukcesu – jeden z najlepiej zarabiających agentów sportowych w dużej firmie, zajmującej się kontraktami i transferami zawodników. Mimo pozornie udanego życia, wielkiej kasy, komfortowego domu i kochającej go kobiety, coraz częściej zaczyna mieć wątpliwości i wyrzuty sumienia. Postanawia więc napisać i rozdać wszystkim pracownikom firmy orędzie, w którym krytykuje brutalne prawa, korupcję oraz obłudę panującą w świecie sportu. Ten czyn kosztuje go utratę pracy, dobrobytu oraz pięknej narzeczonej. Tylko jego asystentka Dorothy (Renee Zellweger) staje po stronie tytułowego bohatera i na znak lojalności rezygnuje z posady. Jerry postanawia kontynuować karierę agenta. W tym celu stara się zwerbować swoich dawnych klientów. Niestety jedyną osobą, jaka chce z nim współpracować jest futbolista Rod Tidwell (Cuba Gooding Jr.). Mimo trudności Jerry nie traci jednak zapału i pomału przekonuje się, że w życiu tak naprawdę liczy się otwarte serce i hart ducha...

Jestem mordercą (2016)
Jestem mordercą to świetny, polski thriller psychologiczny ukazujący fragment prawdziwych wydarzeń, jakie miały miejsce w Polsce na początku lat 70-tych ubiegłego wieku. Główny bohater filmu to Janusz Jasiński (Mirosław Haniszewski), młody porucznik milicji, który został mianowany nowym szefem grupy dochodzeniowej, jaka ma za zadanie złapać seryjnego mordercę kobiet – głośnego „Wampira z Zagłębia”. Jasiński robi wszystko, by wykorzystać życiową szansę i w końcu odnosi sukces, który procentuje nowym mieszkaniem, kolorowym telewizorem i co najważniejsze dla młodego, ambitnego milicjanta: uznaniem w oczach szefostwa, starszych współpracowników, społeczeństwa i partii. I wtedy pojawiają się nowe, nieoczekiwane dowody w sprawie. Młody szef grupy dochodzeniowej musi podjąć życiową decyzję – dalej dochodzić sprawiedliwości, wypuszczając z aresztu Kalickiego (w tej roli Arkadiusz Jakubik, który gra postać słynnego mordercy Zdzisława Marchwickiego), zwracając przy tym telewizor, przenosząc się z powrotem do starej rudery i ryzykując utratę stanowiska..., czy brnąć dalej, przemilczając wątpliwości, tuszując nowe fakty, przekonując wszystkich o winie niesłusznie pojmanego człowieka. I tu, gdzieś w połowie, zaczyna się najciekawsza część filmu, opowiadająca o wszechobecnej manipulacji. Nagle zaczynamy rozumieć tytuł filmu „Jestem mordercą”. Film bezwzględnie obnaża bowiem realia Systemu. Manipulanci – mordercy, to nie tylko milicjanci, to również skorumpowany aparat sprawiedliwości, który z niewinnego człowieka zrobi zbrodniarza, spreparuje dowody, zmanipuluje fakty, powiesi ofiarę, a sukces zagryzie kiełbasą, zapijając przy tym wódką resztki sumienia... W tym wszystkim wspiera go grupa „marionetek” wśród nich młoda dziewczyna - kochanka Jasińskiego oraz żona Kalickiego, która chcąc coś ugrać dla siebie, złoży w sądzie fałszywe zeznania i wymusi kłamstwo również na swoich dzieciach...   
Czym tak naprawdę jest manipulacja i kim są manipulanci (spojrzenie z wysokiego poziomu Głębi), można poczytać na mojej stronie, w zakładce „Manipulacja”. 

K-PAX (2001)
Prot, przybysz z kosmosu, zostaje umieszczony w szpitalu psychiatrycznym, bo twierdzi, że pochodzi z odległej planety K-PAX. Doktor Mark Powell stara się mu udowodnić, że nie jest to możliwe, ale wkrótce sam zaczyna mieć wątpliwości. Film przekazuje widzowi informacje pochodzące z wielu poziomów głębi i za każdym razem jak się go ogląda, uwagę przykuwa inny wątek… Polecam trafne recenzje filmu umieszczone na Filmwebie:  link1  link2

Kinsey (2004)
Lata 40-te XX wieku. Kinsey bada seksualne upodobania Amerykanów. Jego raport wstrząsa światem, bowiem odkryta prawda ujawnia zakłamanie i hipokryzję całego Systemu. (Film oparty na autentycznych wydarzeniach).

Kłamstwo (Denial – 2016)
Żyjemy w czasach, gdy docierające do nas informacje to zmanipulowane fakty, które w większości przypadków rozmijają się z prawdą, a aktualna wypowiedź danego polityka głupotą bije na głowę wczorajszą absurdalną wypowiedź innego polityka. Dodatkowo media z upodobaniem eskalują ludzkie emocje, bezlitośnie żerując na ludzkim nieszczęściu, plotkach i skandalach. Taką właśnie wizję współczesnego świata, wizję opartą na autentycznych wydarzeniach, serwuje nam film Micka Jacksona – Kłamstwo
Profesor historii, Deborah Lipstadt (Rachel Weisz), zajmująca się badaniem holocaustu, zostaje pozwana o zniesławienie przez historyka Davida Irvinga (Timothy Spall), który zaprzecza istnieniu eksterminacji Żydów. Proces ma odbyć się w Wielkiej Brytanii, gdzie to pozwany musi dostarczyć dowody świadczące o jego niewinności. Pozwana kobieta wraz ze swoim adwokatem Anthonym Juliusem (Andrew Scott), musi przedstawić przed sądem dowody na to, że zagłada Żydów miała miejsce... 
Kłamstwo to bardzo dobry film, który opowiada nie tylko o głośnym procesie, ale ukazuje realną wizję, że nawet najszlachetniejsze pobudki człowieka, który nie potrafi powstrzymać emocji, mogą negatywnie wpływać na poznanie rzeczywistości, czyli ukazanie prawdy – nieistotne, czy spornym tematem jest holocaust, religia czy małżeństwa homoseksualne. Gdy fakty zagłuszane są moralnymi postulatami fabrykowanymi przez umysł, zawsze cierpi prawda... Ukazana w filmie postawa adwokata, który z opanowaniem i stoickim spokojem broni prawdy, stoi w jawnej sprzeczności z emocjonalnym podejściem pozwanej, Deborah Lipstadt. Podkreślam to, ponieważ w rozwoju duchowym niezbędne jest odrzucenie emocji, co fachowo nazywany równowagą energetyczną. Więcej na ten temat można obejrzeć tu: link

Księżycowe drewno – film dokumentalny z YouTube
Film przedstawia naukowo potwierdzone fakty o drewnie, które znane były już w starożytności i jakie mogłyby pozytywnie zmienić dzisiejszy świat. Jednak System zadbał, aby prawda o drewnie i drzewach nigdy do nas nie dotarła. Film opowiada o tym, jak austriacki leśnik Erwin Thoma odkrył tę prawdę na nowo i dzięki niej buduje dziś super ekologiczne drewniane domy, całkowicie samowystarczalne, które przedłużają ludzkie życie. Poza informacjami o niewiarygodnych właściwościach drewna można się z niego dowiedzieć, że żyją na świecie ludzie, którzy nie boją się walczyć z Systemem i robią wiele dobrego dla ludzkości...  Film można obejrzeć pod adresem: link

La-la-land (2016)
Film La-la-land to muzyczny melodramat zrealizowany w formie musicalu. To film inny od wszystkich – wspaniała opowieść o artyzmie i kiczu. Nawiązuje symbolicznie i optycznie do wielu legendarnych produkcji takich jak Casablanca czy Deszczowa piosenka. Choć obiektywnie znakomity, zebrał sporo krytyki za dość przygnębiającą pointę, która zdaje się mówić: albo miłość, albo kariera – no nie pogodzisz tego człowieku – coś kosztem czegoś. Ale ludzie o wielkich sercach dostrzegą w filmie niezwykłą głębię, bo prawdziwa miłość może istnieć nawet wtedy, gdy kochankowie ze sobą nie mieszkają... i pragną szczęścia ukochanego nawet jeśli nic z tego nie mają... bo związek skazany jest na rozstanie. Po prostu potrafią cieszyć się na odległość tym, że drugi człowiek może być szczęśliwy z innym człowiekiem (tak jak szczerze kochająca matka będzie szczęśliwa, gdy syn opuści jej dom i zamieszka z kobietą, którą kocha). Retrospektywna scena w końcówce filmu to wspaniały przekaz o tym, że człowiek na Ziemi wykorzystuje jedynie kilka procent szczęśliwych ścieżek losu, zaliczając tak niewiele testów na człowieczeństwo, które codziennie otrzymuje od Góry... Targany emocjami i wkodowanymi przez System programami (zgubną moralnością), porusza się w swoim życiu po omacku, skazując siebie i najbliższych na ból i cierpienie...
Z całego serca polecam ten piękny film.   

Letnie Przesilenie (2014)
Akcja filmu rozgrywa się w okupowanej Polsce, latem 1943 roku. 17-letni Romek pracuje w parowozowni razem z Leonem, kochankiem swojej matki, która po śmierci męża związała się z bezwzględnym, apodyktycznym typem – pijakiem i szabrownikiem, bogacącym się na eksterminacji Żydów. Rozczarowany Romek próbuje nagiąć rzeczywistość do swoich dziecięcych marzeń o miłości. Nawet porzucone przez uciekających Żydów zwykłe przedmioty, są dla niego skarbami, które chce ocalić. Jego rówieśnik, Niemiec Guido, jest wrażliwym młodzieńcem, który został przedwcześnie wcielony do Wermachtu, bo słuchał zakazanej przez hitlerowców muzyki. Nie umie i nie chce trzymać karabinu, lecz los zsyła go na prowincjonalny posterunek niemieckiej żandarmerii wojskowej w Polsce. Reżyser i zarazem scenarzysta filmu, Michał Rogalski, splata ścieżki życia obydwu chłopców. Czas pierwszej miłości, rozczarowań oraz ważnych wyborów staje się dla nich tragicznym dramatem, bo zło, które zalało świat, dokłada wszelkich starań, aby przez otaczających ludzi niszczyć Światło, jakie promieniuje z prostych, codziennych czynności, które są ich udziałem.
Letnie Przesilenie to odważne, pełne szlachetnej wrażliwości kino, które ukazuje widzowi, że dobro wielokrotnie jawi się tam, gdzie by się go nikt nie spodziewał, a złymi okazują się często najbliżsi sojusznicy. Tragiczne zakończenie filmu obnaża przed nami smutną prawdę, że w więziennym Alcatraz, jakim stała się Ziemia, czyny, które w ekstremalnych warunkach ratują życie własnego ciała, nie zawsze są korzystne dla duszy i ducha.

Małe dzieci (Little Children  2006)
Reżyser-scenarzysta Todd Field w filmie Małe dzieci  ukazuje życie niewielkiej społeczności, w której wszyscy starannie ukrywają przed innymi swoje największe tajemnice, fantazje, obsesje i słabości oraz rozpaczliwie poszukują jakiegoś urozmaicenia, czy bliższego kontaktu z kimkolwiek, kto poświęciłby im trochę uwagi, wyrywając z mało satysfakcjonującej, szarej codzienności, dzięki czemu mogliby choć przez chwilę poczuć, że naprawdę żyją. W filmie Małe dzieci wszyscy mają nałożone maski i jedynie para głównych bohaterów  Sarah (w tej roli rewelacyjna Kate Winslet) oraz Brad (Patrick Wilson) próbuje bronić rodzącego się między nimi uczucia, jednak posługująca się systemową moralnością społeczność, z góry skazuje ich walkę na niepowodzenie. Dawno nie oglądałem filmu, który by w tak subtelny, a zarazem dobitny sposób opowiadał o codziennym życiu. Reżyser koncentruje się na powolnym filmowaniu szczegółów  przede wszystkim mimiki postaci i ich sposobu bycia. Wprowadza też głos narratora, który w nienatrętny sposób pomaga zrozumieć zachowanie bohaterów. Małe dzieci to boleśnie prawdziwy, mocny oraz przejmujący obraz, którego zaletą jest brak osądu i szczere spojrzenie na ludzkie słabości. Film stanowi  lekcję, że „gra pozorów” nie przynosi niczego dobrego, o czym przekonuje się każdy z bohaterów tego melodramatu. Niby wyglądają na szczęśliwych, ale od środka zżera ich tęsknota za prawdziwym, wolnym życiem, którego wieść z różnych względów nie mogą, nie mają odwagi lub po prostu nie umieją, bo zostali totalnie zaprogramowani, zniewoleni lub zniszczeni...

Matrix (1999)
Genialny film autorstwa braci Wachowskich. Ukazuje nasz sen na jawie, nazwany Matrixem. Sen tak realny, że wydaje się rzeczywistością. Jesteśmy w nim w każdej sytuacji: gdy oglądamy telewizję, wyglądamy przez okno czy płacimy podatki. Oglądamy świat tak przekonywający i niesamowity, a zarazem tak podobny do tego, który znamy, że zadajemy sobie pytanie: "A jeśli autorzy filmu mają rację? Jeśli mój świat jest tylko iluzją i nie mam na to żadnego wpływu?". Głównym bohaterem filmu jest Neo (Keanu Reeves), genialny haker, który dołącza do grupy Morfeusza i zaczyna dostrzegać, że świat, w którym egzystował to iluzja, a jego życiem cały czas ktoś kierował. Kolejne stopnie wtajemniczenia jakich doświadcza Neo rodzą nowe pytania: Czym jest Matrix i komu służy oraz jaką rolę w planie Morfeusza ma do spełnienia on sam?

Między piekłem a niebem (What Dreams May Come – 1998)
Na pewno nie raz zastanawialiście się kochani, jak wyglądają niebo i piekło. Zapraszam więc was na niezwykle sugestywną oraz poruszającą wizję życia po życiu, wyróżnioną Oscarem za wspaniałe, stworzone ręką malarza efekty specjalne. Film opowiada wzruszającą historię miłosną. Chris (Robin Williams) i Annie (Annabella Sciorra) spotkali się jako młodzi ludzie, zakochali w sobie, pobrali i mieli dwoje dzieci. Ich szczęście nie trwa jednak długo, bo dzieci ich giną tragicznie w wypadku samochodowym. Chris skupia się na ratowaniu żony, która popadła w manię samobójczą. Niestety, on również ginie w wypadku. Niebo, do którego trafia, skomponowane jest z plastycznych wizji Annie. Wędrując po świecie obrazów swojej żony Chris odnajduje nie tylko wspomnienia szczęśliwych dni, ale i dusze zmarłych. Nagle Annie nie umiejąc żyć samotnie, popełnia samobójstwo i trafia do piekła. Chris przepełniony miłością do ukochanej postanawia odnaleźć ją i uratować. W wędrówce do piekielnych otchłani towarzyszy mu przewodnik Albert (Cuba Gooding Jr.).
Przecudny film, do którego lubię wracać, ze względu na rewelacyjne przesłania. Choć niektóre, ukazane w nim aspekty mijają się z rzeczywistością, jednak całość wypada fenomenalnie... 

Modelka (The Model  2016)
Młoda, naiwna i zakompleksiona dziewczyna przyjeżdża do Paryża, by dostać się do wielkiego świata mody. Raptem odnosi pozorny sukces, bo jest pożądana, podziwiana i uważana za piękność. Film w ciekawy sposób opowiada o o zepsuciu tego świata, o karierach robionych za wszelką cenę oraz o dziewczynach wodzonych na pokuszenie przez chytre „wilki”, które zwęszyły wyjątkowy żer.

Mr. Church (2016)
Charlotte –„Charlie” (Britt Robertson) mieszka ze swoją samotną matką Marie Brooks (Natascha McElhone). Pewnego dnia budzi ją zapach gotowanego jedzenia, które przyrządza w ich kuchni obcy mężczyzna - Henry Joseph Church (Eddie Murphy). Charlie nie lubi tego tajemniczego faceta w ich domu. Matka pod naciskiem córki postanawia więc pozbyć się pana Church, dopóki nie dowie się, że został zatrudniony przez jej byłego, zmarłego kochanka, by dbał o nią przez okres sześciu miesięcy, czyli tyle, ile zostało jej życia, bo choruje na raka piersi…
Historia wyjątkowej przyjaźni, która rozpoczyna się jako sześciomiesięczna praca, a rozwija w 15-letnią relację, tworzącą głębokie więzy duchowe. Doskonałe role, zagrane wspaniale przez świetnych aktorów. Ten piękny firm jest o prawdziwie dobrych ludziach, którzy dokonując trudnych wyborów, wywołują u widzów łzy wzruszenia, jakie za chwilę mogą odreagować szczerym uśmiechem. Zawarte są w nim głęboko ukryte przesłania duchowe, a odgrywane przez aktorów sceny, gdy się w nie wczujemy, otwierają nasze serca. 

Mroczna wieża (The Dark Tower – 2017)
Jake (Tom Taylor) to obdarzony czystym sercem kilkunastoletni chłopiec, którego misją jest pomoc w uratowaniu Mrocznej Wieży, mistycznego miejsca w centrum multiwersum, jakie spaja i chroni przed złem istniejące światy. Musi on dopomóc Rolandowi (Idris Elba), ostatniemu żyjącemu członkowi bractwa rycerskiego zwanego Rewolwerowcami, które zostało powołane by ochraniać Wieżę przed siłami ciemności, na czele których stoi Walter (Matthew McConaughey), zwany „Człowiekiem w czerni”.
Roland, uwikłany w niekończącą się walkę ze złem, z czasem zapomina o Kodeksie Rewolwerowca i zaślepiony zemstą (chęcią zabicia Waltera), traci siły i wszystkich swoich towarzyszy. Czy i tym razem poświęci życie Jake'a, który odnalazł go po to, by przypomnieć o tym, że ma bronić Mrocznej Wieży?
Film uważany za nieudaną ekranizację powieści "The Dark Tower" słynnego pisarza Stephena Kinga jest zaledwie luźnym nawiązaniem do jego książki. Produkcja trzyma w napięciu i jest bardzo sprawnie wyreżyserowana, gdyż w niecałe półtorej godziny dostajemy istotny przekaz na temat odwiecznej walki dobra ze złem. Mocną stroną filmu jest uświadomienie widzowi, jakimi przebiegłymi sztuczkami zło niszczy ludzi. W filmie ukazano też, że tylko naprawdę czyści ludzie mogą się oprzeć złu i że walka ze złem jego metodami to walka z wiatrakami...

Ostatnie kuszenie Chrystusa (The Last Temptation of Christ  1988)
Film wyreżyserowany przez Martina Scorsese. Jezus (Willem Dafoe) jest cieślą w okupowanej Judei. Pracuje dla Rzymian, wyrabiając krzyże, na których później wieszani są żydowscy buntownicy. W międzyczasie Judasz Iskariota (Harvey Keitel), wysłany przez ruch oporu, by zabić Jezusa za zdradę rodaków, dostrzega w nim ogromny potencjał i ma nadzieję, że jest on zdolny poprowadzić lud przeciwko rzymskim oprawcom...
Przepiękny film ukazujący prawdziwego Jezusa, który urodził się na ziemi nie jako nadludzki heros, czy budząca podziw i uwielbienie istota boska, ale zwykły człowiek – cierpiący, pełen słabości, niepozbawiony grzechu i wyrzutów sumienia. To człowiek z krwi i kości, poszukujący Prawdy, zadający pytania, czujący i kochający Marię Magdalenę oraz mający z nią dzieci, usiłujący zrozumieć i pokochać Boga. Przez swój rozwój duchowy Jezus poznaje sens życia oraz wartość miłości, doświadczając, że w życiu nic nie jest przypadkowe i że wszystko ma swój sens oraz cel.
W kilku krajach film Ostatnie kuszenie Chrystusa został zakazany, w wielu – tak jak w Polsce – nigdy nie doczekał się swojej premiery, bowiem zawarte w nim treści demaskują korzenie Kościoła katolickiego, który na mesjanizmie Jezusa zbił fortunę.

Papierowy bokser (Cardboard Boxer - 2016)
Ten film to uczta dla wrażliwych serc. To przejmująca opowieść o losach bezdomnego mężczyzny o imieniu Willie (Thomas Haden Church), który zakochuje się w dziewczynce, czytając jej pamiętnik znaleziony pewnego dnia w koszu na śmieci. Willie zostaje zwerbowany przez bogatego i próżnego studenta J. J. ( Rhys Wakefield), który płaci mu za udziału w brutalnych ulicznych bójkach z innymi bezdomnymi. Pomimo swojej tragicznej sytuacji Willie za wszelką cenę stara się zachować godność i człowieczeństwo. Film na przykładzie głównego bohatera ukazuje nam głębie problemu osamotnienia oraz genezę cierpienia, spowodowanego brakiem bratniej duszy...

Pociąg (1959)
Ten rewelacyjny dramat egzystencjalny Jerzego Kawalerowicza opowiada w prosty, subtelny i czytelny sposób o głodzie uczuć, potrzebie więzi z innymi ludźmi, o rozczarowaniu iluzyjną rzeczywistością i tęsknocie za prawdziwym, duchowym życiem. Akcja filmu rozgrywa się w pociągu PKP, w trasie z Łodzi Kaliskiej na Hel. Strudzony chirurg Jerzy (Leon Niemczyk) jedzie wypocząć nad Bałtyk. W przedziale sypialnym towarzyszy mu zmęczona życiem blondynka, Marta (Lucyna Winnicka). Choć oboje całonocną podróż woleliby spędzić w samotności, los skazuje ich na siebie, w wyniku czego nawiązuje się między nimi nić porozumienia, przeradzająca się we wzajemną fascynację. Doskonała reżyseria i gra aktorska nadaje tej trywialnej opowieści znaczenie uniwersalne i ponadczasowe. Film ”Pociąg” uważany jest często za portret społeczeństwa polskiego, bowiem poza Martą i Jerzym przedstawione zostaje nam spore grono bohaterów drugoplanowych – w pociągu poznajemy między innymi: zimnego adwokata-karierowicza, jego żądną wrażeń żonę, bezwzględnych milicjantów, pasażera Staszka (Zbigniew Cybulski) – młodego chłopaka, którego z Martą łączą miłosne perypetie, czy zdewociałe, pielgrzymujące katoliczki. Film obfituje w doskonałe dialogi, np. zdanie „Nikt nie chce kochać, wszyscy chcą być kochani” - wymówione przez Martę, czy prorocze słowa konduktora: "Widziałem już takich mocnych z obciętymi nogami" , wypowiedziane do wskakującego w biegu do pociągu Staszka – Zbigniewa Cybulskiego, który 8 lat później ginie w podobnych okolicznościach pod kołami pociągu...

Początek (I Origins – 2014)
Bardzo ciekawy film, w którym badania naukowe przeplatają się z wątkiem duchowym. W połowie filmu następuje nagły, niespodziewany zwrot akcji – romantyczne love-story przemienia się w dramat, by pod koniec wskoczyć na zupełnie inne tory, kiedy główny bohater, biolog molekularny, doktor Ian Gray (Michael Pitt) podróżuje do Indii, w poszukiwaniu dziewczynki, która może potwierdzić (lub obalić) jego teorię. Polecam ten film szczególnie tym, którzy „patrzą” sercem i chcą odczuć, na czym polega reinkarnacja...

Przełęcz ocalonych (Hacksaw Ridge  2016)
Czy można iść na ochotnika do wojska, by brać udział w wojnie, gdy ma się wstręt do zabijania i nie chce dotykać karabinu? Na pozornie bezsensowne pytanie otrzymujemy twierdzącą odpowiedź w najnowszym filmie Mela Gibsona „Przełęcz ocalonych”. Zapewne gdyby taki scenariusz wymyślił człowiek, krytyka nie zostawiłaby na nim suchej nitki. Jednak film oparł się na faktach i w doskonały sposób przedstawia autentyczną postać Desmonda Dossa (Andrew Garfield). Gdy inni będą odbierać życie, ja będę je ratował – to życiowa deklaracja Desmonda, który zaciąga się do wojska, aby ją zrealizować. I choć w swoim życiu doświadczył wiele cierpienia, cały czas wykazuje się heroiczną odwagą, by pokonywać wszelkie przeciwności losu, a na ataki rówieśników oraz przełożonych zawsze odpowiadać z uporem: Nie będę mógł żyć ze sobą, jeśli nie pozostanę wierny swoim poglądom.
Przepiękny film, ukazujący w niesamowicie realistyczny sposób okrucieństwo i bezsensowność wojny oraz odwagę i nieugiętą wolę prawdziwego człowieka, który z całych swoich sił wypełnia własną misję, w czym bardzo pomaga mu bezinteresowna miłość do ludzi i wiara w prawdziwego Boga… 

Rebeliant (Free State of Jones  2016)
Film opowiada prawdziwą historię, która rozegrała się w czasie wojny secesyjnej w USA. Farmer z Południa - Newton Knight (Matthew McConaughey), nie mogąc pogodzić się z narastającym terrorem wojskowym, postanawia walczyć przeciw Konfederatom. Formuje mały batalion, który składa się z podobnych jemu farmerów, ich żon, a nawet niewolników. Wszyscy oni walcząc ramię w ramię odbijają Konfederatom swoje tereny i proklamują Wolny Stan Jones. Film przekazuje ponadczasowe wartości: najważniejszy jest człowiek oraz jego prawo do szczęścia, związane z gwarancją wolności i równości, niezależnie od koloru skóry czy pochodzenia.

Song to Song (2017)
Reżyser Terrence Malick jak zwykle podzielił widzów na zachwyconych oraz zawiedzionych jego najnowszym filmem Song to Song. Dla koneserów kina film ten jest bowiem prawdziwą perełką, a nawet nowatorskim dziełem sztuki – dla innych z kolei wieje z niego pustką, bowiem nie zrozumieli w nim ważnego przesłania szczątkowej bądź co bądź fabuły, nie odczuli muzyki, zdjęć i sensu wygłaszanych monologów. Film opowiada o trójkątach miłosnych, o kochaniu, które pretenduje do miana miłości, a wszystko to dzieje się na tle sceny muzycznej Austin w Teksasie. Próbująca zrobić karierę Faye (Rooney Mara) miota się między dwoma facetami: wrażliwym muzykiem BV (Ryan Gosling) oraz cynicznym producentem Cookiem (Michael Fassbender). Film zaczyna się jej wyznaniem: "przeszłam przez okres, w którym seks musiał być brutalny". Największą bolączką głównej bohaterki jest artystyczne niespełnienie, które owocuje poszukiwaniem mocnym doznań i twórczych inspiracji, co w wypalonym świecie artystycznym nieuchronnie prowadzi do zagubienia własnej tożsamości, apatii oraz depresji. Ostrzegam potencjalnych widzów, że aby docenić wspaniałe wartości filmu, trzeba mieć włączony strumień świadomości...

Sprawa Kalinki (Au nom de ma fille / Kalinka  2016)
Film opowiada prawdziwą historię. Andre Bamberski (Daniel Auteuil), Francuz polskiego pochodzenia, postanawia wyjaśnić sprawę dziwnej śmierci swojej córki Kalinki, która wyjechała na wakacje do matki mieszkającej w Niemczech. Przekonany o winie lekarza, partnera byłej żony, obiera za życiowy cel skazanie mężczyzny. Tajemnicze okoliczności oraz tuszowanie sprawy przez najwyższe władze Niemiec zmuszą go, aby szukał sprawiedliwości na własną rękę, a sprawa Kalinki stanie się jedną z głośniejszych w historii francuskiego wymiaru sprawiedliwości.
Bardzo dobry film, ukazujący jak biały głód walki, u podłoża którego leży prawdziwa miłość musi zetrzeć się z czarnym głodem walki, czyli brakiem wybaczenia, prowadzącym do zemsty. Warsztatowcy, którzy mają uruchomione jasnowidzenie, mogą wejść w sceny wyjaśniające wiele faktów, jakie nie ujrzały światła dziennego. Będą zaskoczeni tym, że film ukazuje jedynie wierzchołek góry lodowej, którą osobiście nazywam zwyrodnieniem i bestialstwem Systemu. Po obejrzeniu filmu warto też zauważyć, że wiele patologii systemowych można szybciej zlikwidować poprzez upublicznienie faktów za pomocą środków masowego przekazu (np. Internetu)  uruchamia się wtedy tzw. biała Moc grupowa ludzi o otwartych sercach, którzy utożsamiają się z człowiekiem pokrzywdzonym przez System.

Szczęście świata (2016)
Sobański (Tomasz Borkowski), warszawski dziennikarz opuszcza stolicę, by przeprowadzić wywiad z autorem bestsellerowych przewodników, który skrzętnie ukrywa swą tożsamość i zamieszkuje w kamienicy na Śląsku, w sąsiedztwie wyjątkowych, oryginalnych ludzi. Mieszka tam piękna Róża (Karolina Gruszka) – obiekt męskich marzeń i pragnień oraz ulegający jej urokom mężczyźni: ekscentryczny botanik – Tomasz (Krzysztof Stroiński), przyjaciel wszystkich – Jan (Przemysław Bluszcz), naukowy geniusz – Rufin (Dariusz Chojnacki), a także buntujący się przeciwko zaborczej matce (Agata Kulesza) nastolatek Harald.
Hedonistyczna radość życia jaką emanuje Róża stanowi kontrast w połączeniu z obrazem smutnych kobiet, które zazdroszczą jej szczęścia, czy też mężczyzn, jacy chcą się nią (tą radością) nakarmić.
Chwile spędzone z Różą kuszą lekkością, autentycznością i swobodą, ukazując świat, który był do tej pory poza ich zasięgiem. Pewnego dnia Róża znika z kamienicy, pozostawiając w sercach swoich adoratorów odcisk – tęsknotę za uczuciami, które w przyszłości odmienią losy każdego z nich.  
Szczęście świata to bardzo dobry, głęboki, wprawiający w zadumę film, który przybliża widzowi hedonizm, jako postawę duchową, która uczy dostrzegać piękno i magię w każdej formie bytu, dzięki czemu napełnia radością i lekkością ziemskie życie człowieka. Hedonizm przez wielu niesłusznie mylony z egoizmem, powoduje że człowiek czerpie radość z własnej postawy i osobistych osiągnięć, natomiast egoizm do budowania poczucia szczęścia i radości wykorzystuje drugiego człowieka, co jest postawą pasożytniczą. Choć hedonizm i egoizm mają wspólną cechę – obie postawy dążą do zapewnienia człowiekowi jak najwięcej przyjemności – na tym jednak podobieństwo się kończy, bowiem subtelna różnica między nimi wynika z intencji (z tzw. znamion myśli, słów i czynów - skala nr 18 ), jakiej przez nałożoną iluzję wielu z nas nie dostrzega.

Szkoła uczuć (A Walk to Remember  2002) to współczesne „Love Story” dla młodzieży.
Główny bohater filmu Landon (Shane West) jest jednym z najbardziej popularnych chłopców w szkole. Jest zarozumiały, ma super ciuchy, najładniejsze dziewczyny i fajowych kumpli. Większość wolnego czasu spędza razem ze swoimi kolegami na imprezowaniu i robieniu głupich kawałów. Niestety podczas jednego z nich dochodzi do wypadku. Nowy uczeń, próbujący wkupić się w łaski Landona oraz jego kumpli, za ich namową skacze z wysokości do wody i ciężko ranny trafia do szpitala. Paczka cudem unika więzienia, a Landon złapany przez policję, w ramach resocjalizacji musi po lekcjach sprzątać szkolny korytarz, dawać w soboty darmowe korepetycje uczniom z podstawówki oraz odegrać jedną z głównych ról w wiosennym spektaklu Klubu Dramatycznego. Dzięki temu bliżej poznaje Jamie (Mandy Moore), córkę pastora, która jest wyszydzanym kozłem ofiarnym grupy Landona i jako wolontariuszka występuje w tym samym spektaklu. W wyniku dziwnego splotu wydarzeń, tych tak różnych od siebie ludzi połączy jednak wielka miłość…

Światło między oceanami (The Light Between Oceans – 2016)
Tom (Michael Fassbender) jest weteranem I Wojny Światowej. Piętno wojennych doświadczeń sprawia, że mężczyzna postanawia szukać ukojenia z dala od świata i ludzi, pracując jako latarnik na bezludnej wyspie. Co pewien czas musi jednak opuszczać swoją wyspę i przypływać do najbliższego miasta, którego władze opiekują się latarnią. W trakcie jednego z przyjazdów poznaje bliżej uroczą Isabel (Alicia Vikander), której się podoba i która w niedługim czasie zostaje jego żoną.
Z początku zakochani żyją spokojnie w cieniu morskiej latarni, a do pełni szczęścia brakuje im tylko dziecka... aż pewnego dnia do wyspy przypływa dryfującą łódź, a w niej nieżyjący mężczyzna i niemowlę. Latarnik Tom staje przed okrutnym wyborem: wypełnić swój obowiązek i zgłosić znalezienie dziecka, czy pozostawić je przy żonie, która pogrążona w rozpaczy po poronieniu dwójki własnych, pokochała je od pierwszego przytulenia.
Reżyser (Derek Cianfrance) tworzy wyrazistą wizję rzeczywistości, w której dobroć podszyta jest egoizmem, a szczęście bywa budowane na czyjejś krzywdzie. Niesamowite zakończenie tego świetnego filmu ukazuje wspaniałą postawę Toma, który nie potrafiąc żyć w kłamstwie, próbuje dokonać niemożliwego wyboru między miłością do własnej żony, oraz jej szczęściem, a szczęściem obcej, skrzywdzonej przez niego kobiety… Gwiazdorska obsada, przepiękne widoki oceanu na tle zachodzącego słońca oraz nastrojowa muzyka potęgują uczucia, jakie wzbudza w widzu oglądany film.

Transfer (Rendition  2007) to dojrzały, trafny i przemyślany film na temat terroryzmu. Obejrzałem go, choć po 11 września (WTC), kiedy to służby specjalne USA, będące sługusami zakulisowego, ponad światowego rządu zrobiły z nas – ludzi, stado bezrozumnych baranów, wmawiając oficjalnie, że zamachu i zburzenia wież dokonało za pomocą scyzoryków 19 Arabów, nie gustuję w takich filmach. Film pozytywnie mnie jednak zaskoczył, ukazując na przykładzie tragicznych losów konkretnych ludzkich istnień, coraz większy cynizm światowych elit i ich bezwzględne poczynania, mające na celu sztuczne i na szeroką skalę wywoływanie oraz podsycanie terroryzmu. Dobra obsada oraz gra aktorów, słuszna sprawa, w której zabiera się głos, zwrócenie uwagi na wielowątkowość światowych zjawisk i ich genezę opierającą się na sprzężeniu zwrotnym, kiedy wywoływana przez elity sprawujące władzę desperacja biednych i zniewolonych gospodarczo oraz religijnie ludzi, rodzi krwawe żniwo, to niepodważalne zalety filmu. Na koniec, na widza czeka jeszcze niespodziewane, pozytywne zakończenie, które łagodzi niesmak zniewolenia i przemocy ukazanych w filmie scen – dzięki otwartemu sercu i dobrej woli jednostek, prawda i sprawiedliwość może jednak zatryumfować...

Wierny ogrodnik (The Constant Gardener – 2005)
Główny bohater filmu, Justin Quayle (Ralph Fiennes ) z zamiłowania jest ogrodnikiem. Poznajemy go jako eleganckiego, uprzejmego i zdystansowanego do problemów współczesnego świata brytyjskiego dyplomatę. Tessa (Rachel Weisz), jego wybranka serca, stanowi przeciwieństwo Justina. To spontaniczna, impulsywna i bezkompromisowa bojowniczka o dobro innych. Już w pierwszych scenach filmu dowiadujemy się, że Tessę brutalnie zamordowano. Justin natychmiast wyrusza do Afryki, aby wyjaśnić sprawę morderstwa żony i niespodziewanie odkrywa nieznane fakty z jej życia. Nagle filmowy melodramat przeradza się w thriller szpiegowski, w którym walka głównego bohatera o poznanie prawdy staje się walką jednostki z brutalnym Systemem.
Wierny ogrodnik to ekranizacja głośnej książki Johna Le Carre, wyreżyserowana przez Fernando Mereillesa. Reżyser podejmuje trudny, istotny temat, odważnie krytykując działalność koncernów farmaceutycznych, które testują leki na afrykańskiej ludności. Rynkiem farmaceutycznym rządzą bowiem korporacje, dla których zdrowie i ludzkie życie niewiele znaczy, a priorytetową sprawą jest szybkie wprowadzenie na rynek nowego leku, bo zapewni to miliardowe zyski. Pomoc humanitarna dla Afryki to wielka hipokryzja. Podczas testów nie do końca przebadanych leków umiera wielu pacjentów, po czym chowa się ich w bezimiennych grobach, aby prawda nigdy nie wyszła na jaw.
Konstrukcja filmu jest niemal doskonała – całość robi wrażenie układanki, której fragmenty po kolei trafiają na swoje miejsce. Dopełnieniem jest znakomita obsada – świetne aktorstwo zarówno Ralpha Fiennesa, jak i Rachel Weisz, która za swoją rolę drugoplanową otrzymała Oscara.

Wizyta inspektora (An Inspector Calls  2015)
Inspektor Goole próbuje rozwiązać sprawę tajemniczej śmierci młodej kobiety. Film po mistrzowsku ukazuje, jakimi prostymi sztuczkami zło manipuluje ludźmi, którzy zamknęli swoje serca.

Wonder Woman (2017)
Ciekawy, barwny, trzymający w napięciu i obfitujący w efekty specjalne film, zrealizowany przez uniwersum DC na podstawie komiksów Williama M. Marstona. Wonder Woman to Diana (Gal Gadot), córka Zeusa – piękna księżniczka Amazonek, wychowana na odległej, rajskiej wyspie Themyscirze, obdarzona orężem od bogów i wyszkolona w starożytnych sztukach walki na niepokonaną wojowniczkę Światła. Film opowiada jak pod wpływem idei ratowania ludzkiego świata, walczy ona z bogiem wojny Aresem, który według jej przekonania rozpętał I wojnę światową...

Wzgórze nadziei (Cold Mountain – 2003)
Zrealizowana z wielkim rozmachem ekranizacja powieści Charlesa Fraziera Cold Mountain. Film ukazuje szokującą, a zarazem wzruszającą historię dwojga ludzi rozdzielonych przez wojnę. Jest przekazem o duchowej powinności, odwadze, opiece, trosce i miłości. To w tym filmie zawarł się duchowy przekaz z miasta Oriin – słynna scena z kobietą, która orze pole drewnianym pługiem z jednym lemieszem.
Ada (Nicole Kidman) przyjeżdża razem ze schorowanym ojcem (Donald Sutherland) do Cold Mountain (Zimnej Góry). Tam poznaje Inmana (Jude Law) – młodego, wrażliwego, nieśmiałego mężczyznę i się w nim zakochuje. Kiedy wybucha wojna secesyjna, Inman dołącza do armii, a Ada postanawia czekać na ukochanego. Pomimo braku odpowiedzi na jej listy i wielu przeciwności losu – nieurodzaju, głodu, śmierci ojca, samotności oraz niepewności – stara się uchronić swoją farmę przed grabieżcami. Pomaga jej w tym doświadczona przez życie Ruby (Renée Zellweger). Kiedy wojna dobiega końca, siła ludzkiego ducha zostaje wystawiona na próbę. Inman sprzeciwia się bowiem wątpliwym wartościom walki w imieniu ojczyzny, walki jaka nie ma sensu i oznacza dla jego narzeczonej zagrożenie, zdanie na łaskę okolicznych zbirów, którzy owładnięci żądzą krwi, grabią, gwałcą i zabijają niewinnych ludzi. Jego dezercja oraz powrót do narzeczonej stanowią więc wyraz nonkonformizmu, odrzucenia systemowej moralności, która (Inman zobaczył i przeżył to na wojnie) staje się przyczyną zatracenia wszelkich duchowych wartości oraz upadku człowieczeństwa.
Film zawiera wiele niesamowitych scen. Jedna z nich ukazuje jak Ada daje swojemu narzeczonemu, ruszającemu na wojnę, książkę oraz własne zdjęcie. Przedmioty te trzymają go później przy życiu, a sceny jak bardzo są dla niego ważne, przewijają się w całym filmie. One symbolizują to, co niezniszczalne – uosabiają wartości, które nie podlegają dewaluacji nawet w czasie wojny. Są dla głównego bohatera źródłem wiary w prawdziwą miłość, dla której warto żyć, aby nie zaginęła duchowa powinność, bazująca na opiece i trosce, stanowiąca o naszym człowieczeństwie...

Zanim odejdę (Before I Fall - 2017)
Wszyscy żyjemy we wszechświecie, któremu początek dał Bóg-Stwórca. Pewnego dnia budzimy się w Duchu Całości i nagle pojmujemy, że świat jest piękny, ale coś nam w sercach łka, bo odczuwamy, że życie nie przebiega tak, jak powinno. I w końcu każdy z nas może uświadomić sobie, że potrafi to wszystko zmienić. Możemy rano obudzić się we własnym łóżku, otworzyć szeroko oczy, uśmiechnąć się i tym magicznym uśmiechem, pochodzącym z głębi duchowego serca nagle wszystko zmienić... Jeżeli uwierzysz kochany czytelniku w moc swojego otwartego serca, naprawdę wystarczy Ci na to tylko jeden dzień... Jak to można zrobić, jak dojść do takiej doskonałej kreacji, aby w ciągu zaledwie jednego dnia odmienić losy wszystkich swoich najbliższych, opowiada świetny film dla młodzieży, zatytułowany Before I Fall.
Film powstał na podstawie bestselerowej powieści Lauren Oliver „7 razy dziś”.
Samantha (Zoey Deutch), uczennica szkoły średniej, codziennie przez tydzień przeżywa w kółko ostatni dzień swojego życia. Za każdym razem, zanim zegar się zresetuje próbuje zmieniać bieg wydarzeń, ucząc się poprawności życia.
Rewelacyjny film, po obejrzeniu którego widz uświadamia sobie, że nie jest tak poprawny jak myślał, że nie zawsze broni słabszych, gdy dzieje się im krzywda, że wielokrotnie źle postępuje wobec innych, nawet najbliższych oraz co najważniejsze, że dopóki żyje ma czas i szansę na zmianę swojego postępowania.

Zanim się pojawiłeś (Me Before You  2016)
Dziewczynę z małego miasteczka zaczyna łączyć duchowa więź ze sparaliżowanym mężczyzną, jakim się troskliwie opiekuje. Przepiękny, wzruszający melodramat, którego motto brzmi: Nie można żądać od ludzi, aby się zmienili. Można ich jedynie kochać takimi jakimi są.

Zaplątani (Tangled  2010)
Główną bohaterką filmu jest Roszpunka, nastolatka o długich, magicznych włosach, których dotyk uzdrawia i przywraca młodość. Gertruda, zła kobieta, która podaje się za jej matkę, wykradła ją kiedyś z królewskiego zamku i zamknęła w wieży, gdzie dziewczyna całe dnie spędza w towarzystwie kameleona i marzy, aby w dzień swoich osiemnastych urodzin zobaczyć wreszcie świat spoza murów „domu”.
"Zaplątani" to ciepła, pełna humoru i posiadająca głębokie przesłanie animowana bajka dla wszystkich. Ukazuje tak często obecne wśród nas: wyrachowanie, obłudę oraz zakłamanie, pochodzące w dodatku od naszych najbliższych, którzy pod płaszczykiem udawanej miłości, w perfidny sposób manipulują nami, aby osiągnąć własne, egoistyczne cele.

Życie, którego nie było (The Forgotten – 2004)
Telly (Julianne Moore) 14 miesięcy temu straciła w katastrofie lotniczej syna Sama. Nagle ktoś systematycznie usuwa dowody na istnienie jej syna – giną fotografie, kasety i inne pamiątki związane z chłopcem. Zrozpaczona kobieta obwinia o to męża. Jim jednak, razem z terapeutą, wyjaśniają jej, że Sam nigdy nie istniał. Tłumaczą także, że wszystkie jej wspomnienia i pamiątki są tylko urojeniami, które pojawiły się wskutek poronienia. Kobieta nie daje jednak temu wiary i wraz z Ashem, ojcem najlepszej przyjaciółki Sama, odkrywa przerażającą prawdę...
Film w bardzo odważny i precyzyjny sposób przedstawia porwania ludzi i eksperymenty prowadzone przez UFO. Wysoko rozwinięte cywilizacje manipulują bowiem ludzkimi umysłami oraz współpracują z przywódcami tego świata w haniebnych eksperymentach na człowieku. Film przekazuje też ważną prawdę, że nie można manipulować ludzką, obudzoną świadomością oraz że istnieją ludzie, którzy wykształcili w sobie tak potężną duchową moc, iż nie straszne im działania UFO.
Osobiście ubawiły mnie złośliwe recenzje filmu, napisane przez nie wierzących w UFO. Ich argumenty czyta się tak, jak wywody pseudouczonych, którzy w średniowieczu udowadniali, że Ziemia nie może być okrągła, bo by z niej pospadali ludzie, żyjący po drugiej stronie...

                                                                                                                                                   opracował Tadeusz

Wszystkie prawa zastrzeżone.Strona wykonana przez Strony WWW - doneta.pl